DE  CZ  PL  EN
Budowa wielopiętrowa

Budynki piętrowe słupowe

Budynek piętrowy słupowy (nazywany również budynkiem z przysłupem przechodzącym od cokołu do okapu) charakteryzuje jednoczęściowe przechodzenie wszystkich słupów konstrukcji szachulcowej od podstawy na (zazwyczaj kamiennym) cokole aż do poziomu powyżej izby. W najprostszym przypadku bezpośrednio na nim można było umiejscowić konstrukcję nośną dachu. Za pomocą dłuższych słupów parter można było podwyższyć do wysokości 1 ½ kondygnacji (forma zwana również kondygnacją kolankową). Analogicznie, dzięki użyciu jeszcze dłuższych słupów, możliwe było nadbudowanie kompletnej górnej kondygnacji, dzięki czemu dom przysłupowy stawał się dwukondygnacyjny. Stałą cechą charakterystyczną była jednolita konstrukcja parteru i piętra na całej wysokości ściany.

Wadą tego typu architektury wykorzystującej drewniany szkielet była konieczność stosowania długich elementów drewnianych, co utrudniało cieśli odwiązywanie i pionowe ustawianie konstrukcji. Ponadto usztywnienie krzyżulcami nie pozwalało na wbudowanie w ściany większych okien, czego oczekiwano ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na światło. Strop izby zrębowej jest jednocześnie podłogą górnego piętra. W wyniku wspomnianych procesów pęcznienia i wysychania drewna dochodzi do napięć materiału, a w konsekwencji do deformacji w stosunku do sąsiadujących masywnych elementów konstrukcyjnych. (CS)

Fragment broszury: "Leben im Umgebindehaus" (Życie w domu przysłupowym)
 
Konstrukcja wielopiętrowa w Dittelsdorf (JG)
Poddasze w miejscowo?ci Oybin (JG)